Friday, December 28, 2012

“ေဂ်ာ္နီတို႔ေခတ္” (တင္မိုး)

ေဂ်ာ္နီ။ ။ ေဂ်ာ္နီတို႔ေတာ့
အိုဟို႔ ေပ်ာ္ေပ်ာ္၊ ခပ္ေမာ္ေမာ္ပဲ
ေတာ္လွန္ေရးေတြ
ႏုိင္ငံေရးေတြ
စာေရး ေပေရး၊ ဟို အေရးေတြ
ေတြးေနတယ္ဆို၊ ပိုေနတာပဲ
ဒါေတြ ေတာ္ကြယ္၊ ငေၾကာင္ရယ္ ႕႕႕။

ေလာကႀကီးမွာ
ျဖစ္ခ်င္ရာ ျဖစ္
(ျဖစ္ ႕႕႕ ဘရစ္)
အခ်စ္လဲပါ၊ စာေမးပြဲေအာင္
ေနာင္လဲ ခ်မ္းသာ၊ ခု ခ်မ္းသာႏွင့္
တိုက္တာႀကီးႀကီး၊ ကားဝီးဝီးမို႔
ပိုၿပီး ေျပလည္၊ ပိုၿပီး ၾကည္တယ္
ေဂ်ာ္နီတို႔ပြဲ၊ ဇိမ္ပါပဲကြဲ႕
ေအာင္ပြဲတို႔ကို ႀကိဳေနတယ္။

ေရဒီယို သီခ်င္းသံ။ ။“ ေဟ့ ႕႕႕ ေဟ့ တို႔ေခတ္ေရာက္ၿပီ၊ တို႔ေခတ္ေရာက္ၿပီ”

ေဂ်ာ္နီ ေမာ္လီ၊ မ်က္စခ်ီလ်က္
ပရက္တီကယ္ခန္း ဝင္သြားတယ္။

တင္မိုး

(Helen Ayekyaw Facebook ကိုေက်းဇူးတင္ပါတယ္။)

Read more...

Thursday, December 27, 2012

ေဒါက္တာေဂ်ာ္နီ (တင္မိုး)


ကၽြန္ေတာ္ေဂ်ာ္နီ၊ သရီးဒီေၾကာင့္
အမ္စီကို ေရာက္ခဲ့တယ္။

မက္(စ္)၊ ဖစ္ဆစ္၊ အဂၤလစ္႐ွ္မွာ
ဒစ္စတင္း႐ွင္းေတြ၊ ၿဖိဳင္ၿဖိဳင္ေဝေတာ့
အိုင္အယ္လ္ေအ ေကာင္းခဲ့တယ္။

ေမာနင္းက်ဴ႐ွင္၊ ႏိုင္က်ဴ႐ွင္ႏွင့္
ကြက္႐ွင္ဟူသမွ်၊ အန႔ံရရာ
အိမ္ကကားနဲ႔ ပို႔ခဲ့တယ္။

ရီဇာတ္ေအာက္ေတာ့၊ မ်က္ႏွာေမာ့၍
ရင္ေကာ့ႏိုင္ေသး၊ ဘာလိုေသးလဲ
ေဆးေက်ာင္း ဒါ႐ိုက္ေရာက္ေတာ့တယ္။


အမ္စီတက္ေတာ့
ဆိမ္းဗက္ခ်္က၊ ခပ္ႂကြႂကြေလး
ေကာင္မေလးႏွင့္
စာေမးရင္းက ဆံုၾကတယ္။
ဒီေကာင္မေလး၊ အေသြးျဖဴျဖဴ
ႏွတ္ခမ္းထူသနဲ႔။
အမူပိုပို၊ အဖိုအ႐ိႈက္
ဘီးဟိုက္အုပ္လံုး၊ နား႐ြက္ဖံုးသနဲ႔။

မ်က္လံုးကစား၊ ေျခဖ်ားေၿမႇာက္ခ်ီ
ပိုးတီတြန္႔ဟန္၊ ေခတ္ကဆံသနဲ႔။

ဟန္ပန္သြက္သြက္၊ လွ်ပ္လိုလက္ေတာ့
ပရက္တီကယ္မွာ ဆံုၾကတယ္။


ေနာက္ေတာ့႕႕႕
'က်မနာမည္၊ ေမာ္လီတဲ့ေလ
ဒက္ဒီတို႔က၊ အမ္စီသြားပါ
ဆိုလို႔သာဘဲ၊
ဝါသနာဆို၊ မပါလိုက္တာ
စိတ္ကုန္ပါေရာ'
ဘာရယ္ညာရယ္၊ ရယ္ေပါင္းစံုစြာ
ဟန္မူရာႏွင့္။

'ဟိုေလ... အန္-အန္၊ ကာလ္တန္မွာ
အီတာလ်ံကား၊ လဲသြားၿပီေနာ္
ေအာ္- ေအာ္ ဟုတ္သား၊ ေမ့မ်ားေနေသး
ဖ႐ိုက္ေဒးဟာ၊ ကိုယ့္ေမြးေန႔ေပါ့
ကိုယ့္ေမြးေန႔မွာ၊ ယူလာရမယ္
လာရမယ္ေနာ္၊ ယူ႔အေဖာ္ေတြ
ေခၚခ်င္ေခၚခဲ့'။

ဘာတဲ့ညာတဲ့၊ မဲ့ခ်ည္ႏြဲ႔ခ်ည္
ဟိုသည္ေၾကာင္းရာ၊ စံုေလပါေရာ
ပန္ကာမေလး ဆိုေလာက္တယ္။


တလႏွစ္လ၊ သံုးေလးလမွာ႕႕႕
လက္ဖက္ရည္ဆိုင္၊ ထိုင္လည္းတူတူ
လူသူစည္ရာ၊ ေကာ္ရစ္ဒါမွာ
လာလဲတြတ္ထိုး၊ ခန္းေထာင့္ခ်ိဳးမွာ
တိုးတိတ္တိုးတိတ္၊ မြတ္သိပ္လွစြာ
ဘာညာဘာညာ၊ ျဖစ္ၾကတာေတြ
တခါတရံ၊ အင္းယားကန္မွာ
မွန္ကေလးတခ်ပ္၊ ဖ်တ္ကနဲကြဲ
ျမက္ခင္းထဲမွာ၊ လွဲကာလူးကာ
ေကာင္းကင္ျပာက၊ ဟိုမွာတလံုး
သည္တလံုးဟု၊ ၾကယ္ကံုးေရတြက္
တိမ္ကိုဖက္လ်က္၊ သစ္႐ြက္ဆုပ္ေခ်

တညေနက
ရီေဝရီေဝ ေထြခဲ့တယ္။


သည္လိုႏွင့္ပင္
႐ုပ္႐ွင္ၾကည့္လိုက္၊ စာက်က္လိုက္ႏွင့္
တြဲလိုက္လည္လိုက္၊ ဖားခြဲလိုက္ႏွင့္
အၿမိဳက္အရသာ၊ ခံစားရာက
ေဒါက္တာေဂ်ာ္နီ ျဖစ္ပါေရာ။
ေဒါက္တာေမာ္လီ ျဖစ္ပါေရာ။


ထို႔ေနာက္ -
'ေဒါက္တာေဂ်ာ္နီ၊ အမ္ဘီဘီအက္စ္ႏွင့္
ေဒါက္တာေမာ္လီ၊ အမ္ဘီဘီအက္စ္' ဟု
ေျပာင္လက္ေၾကးျပား၊ အထင္းသားဝယ္
ႂကြားႂကြား႐ြား႐ြားေပၚခဲ့တယ္။
ကားႏွင့္တိုက္ႏွင့္၊ ေမာ္လီႏွင့္မို႔
တင့္တင့္တယ္တယ္ ျဖစ္ခဲ့တယ္။


အို - အလုပ္သမား၊ လယ္သမား
ျပည္သူမ်ားတို႔႕႕႕
ေဂ်ာ္နီတို႔လင္မယား၊ တန္ခိုးထြားေအာင္
မ်ားမ်ား ဖ်ားနာၾကပါကုန္။

ကြ်န္ေတာ္ ေမ့ေနတဲ့ (အိုင္အယ္လ္ေအ) ILA = Intelligent Level + Aggregate ဆိုတဲ့ အတိုေကာက္စာလံုးကို ဆရာတင္မိုးကဗ်ာျပန္ဖတ္ရမွ သတိရေတာ့တယ္။ ဆရာတင္မိုးကဗ်ာကို (ေဖ့စ္-ဘြတ္) မွာတင္ေပးလို႔ Sa Maung ကို ေက်းဇူးတင္တယ္ဗ်ာ။ ခုအခ်ိန္မွာ ဆရာသာရွိရင္ ဆရာဝန္-ေဆးေက်ာင္းသား ကဗ်ာသစ္မ်ား ထပ္ေရးမလားဘဲ။


Read more...

Thursday, December 13, 2012

Spelling အစိုးရ သတ္ပံုေတာ့ ေျပာမေနနဲ႔

စစ္အစိုးရေတြ စေလကတည္းက လူေတြကိုသတ္ခဲ့တာကို ေျပာေနၾကတာတာ ၾကာပါပေကာ။ ေနာက္သတ္ပံုတခုကို ေျပာပါရေစ။

လက္ပန္းေတာင္း ေၾကးနီမိုင္းအေရးအခင္းအဆက္၊ ၁၂ ရက္ ၁၂ လ ၁၂ ခုက အျမိဳ႕ျမိဳ႕ အနယ္နယ္မွာ သံဃာေတာ္ေတြက ထပ္ျပီး ဆႏၵျပၾကတဲ့အခါ သမတရဲ႕ ျပန္ၾကားစာဆိုတာကို ဆရာေတာ္ႀကီးေတြထံ လုိက္လံ ဆက္ကပ္ပါသတဲ့။ စာထဲမွာ "ထိမ္းသိမ္း" လို႔ စာရိုက္ထားတယ္။ "ထိန္းသိမ္း" သာျဖစ္ရပါမယ္။ ဒါနဲ႔ "အမွားမ်ားေသာအစိုးရ" လို႔ (ေဖ့စ္ဘြတ္) မွာ ၁၂-၁၂-၁၂ ေန႔ကဘဲ (ကြန္မင့္) ေရးခဲ့တယ္။ စာရိုက္လြဲမွားတာက သမတရံုးအထိဆိုေတာ့ ေခါင္မိုးမလံုတာေပါ့။ ဒါက လက္ရွိအစိုးရပါ။

ေခါင္မိုးဖ်က္ခဲ့တာက ဦးေနဝင္းအစိုးရျဖစ္တယ္။ (မဆလ) လက္ထက္ကစျပီး ျမန္မာစာသတ္ပံုေတြ အာဏာနဲ႔ ျပင္ေစခဲ့တယ္။ (တ) ျဖစ္ရမွာေတြကို (တစ္) "စသတ္" ေတြထည့္ေစခဲ့တယ္။ ျမန္မာအဘိဓာန္၊ ျမန္မာ-အဂၤလိပ္ အဘိဓာန္၊ ျမန္မာစာသတ္ပံုက်မ္း၊ ပညာေရးဝန္ၾကီးဌာနက ထုတ္သမွ်လဲ "တစ္" ေတြခ်ည္းဘဲ။ အစိုးရသတင္းစာ၊ ဘယ္သူကပံုႏွိပ္တာျဖစ္ျဖစ္ "တစ္"။ အရင္ကထုတ္ခဲ့၊ ေရးခဲ့တာေတြကို ျပန္ထုတ္လဲ မူရင္းသတ္ပံုေတြကို ျပင္ေပးမွ ထုတ္ရတယ္။

ဗန္းေမာ္တင္ေအာင္ဝတၳဳက "ဘုန္းေမာင္တစ္ေယာက္ထဲရယ္" ျဖစ္မွ ရေတာ့တယ္။ မင္းေဆြ ရဲ႕ "ဒါး" က "ဓါး" ျဖစ္သြားတယ္။ စစ္ကိုင္းဦးဘိုးသင္း "ငမဲ" က "ငမည္း" ျဖစ္လာျပီး၊ ျမတ္ထန္ ရဲ႕ "ေႏွာင္းတေျမ့ေျမ့" က "ေႏွာင္းတျမည့္ျမည့္" ျဖစ္လာရတယ္။

လင္းယုန္သစ္လြင္ ေခြ်းတပ္စခန္းထဲက "ယိုးဒယား" က "ထိုင္း" ျဖစ္လာရေသးတယ္။ စြယ္စံုက်မ္းမွာ "ထိုင္းလင္းႏိုင္ငံ" လို႔ေခါင္းစဥ္တပ္ထားျပီး၊ ျမန္မာတို႔က ယိုးဒယားႏိုင္ငံလို႔ေခၚေၾကာင္း ေရးခဲ့တယ္။ ေနာက္ပိုင္းမွာ အဂၤလိပ္ အတိုေကာက္အတိုင္း "ထိုင္း" လို႔လူသံုးမ်ားလာတယ္။ ဒိေနာက္မွာ ႏိုင္ငံေရးရည္ရြယ္ခ်က္နဲ႔ "ယိုးဒယား" လို႔သာ ေခၚကိုေခၚရမယ္၊ ေရးကိုေရးမယ္လို႔ ျပင္ျပီးသတ္မွတ္လာခဲ့တာ သိပ္ၾကီး မၾကာလွေသးပါ။ အမွန္မို႔ ျပန္ျပင္တာမဟုတ္ပါ။

၂ဝ၁ဝ ေနာက္မွာ သူမ်ားတကာ ခ်ီးက်ဴးစရာ လိုက္ရွာေနၾကတာမို႔ ေတာ္ပါေသးရဲ႕ဆိုတာလဲ ေတြ႔ပါတယ္။ ေစာဦး ရဲ႕ "တမိုးေသာက္ေသာ္"၊ နတ္ႏြယ္ ရဲ႕ "တေကြ႔ေကြ႔ေတာ့ေတြ႔ၾကဦးမည္" နဲ႔ ဦးလတ္ရဲ႕ "တနန္းေပ်ာ္ရင္ေသြးေတာ္" ေတြမွာ ျပင္တာမေတြ႔ပါ။

ကြ်န္ေတာ့္ က်န္းမာေရးေဆးစာေတြကို ကိုယ္ပိုင္ (ဘေလာ့ခ္) မွာ ေရးေနတာေတြကို စာအုပ္ထုတ္ခ်င္လို႔ ထုတ္ေဝသူတဦးနဲ႔ စကားေျပာဘူးတယ္။ ျပည္တြင္းမွာ စာအုပ္ထုတ္ရင္ သတ္မွတ္ခ်က္ေတြအားလံုးကို လိုက္နာရမွာ သိပါတယ္။ လူမ်ားအက်ိဳးရွိဘို႔သာ အဓိကထားတာမို႔ "ကြ်န္ေတာ့္စာေတြထဲက သတ္ပံုေတြကို အုပ္စိုးသူေတြအလိုက် ျပင္ရမယ္ဆိုလဲ ျပင္ပါဗ်ာ" လို႔ သေဘာေကာင္းေပးလိုက္ပါတယ္။ စာအုပ္ေတာ့ မျဖစ္ေသးပါ။ ထုတ္ႏိုင္ရင္ေတာ့ ကိုယ့္စာကိုျပန္ဖတ္ျပီး၊ ကသိကေအာင့္ေတာ့ေနပါမယ္။

"အမ်ိဳးသားပညာဝန္ ဦးဖိုးက်ားဟာ ကိုလိုနီေခတ္မွာ ျမန္မာ့ပညာေရး ျမင့္မားလာေစရန္ စြမ္းစြမ္းတမံ ေဆာင္ရြက္ခဲ့သူအျဖစ္" မွတ္တမ္းတင္ထားပါတယ္။ "အမ်ိဳးသားပညာေရးေလာကတြင္ ဦးဖိုးက်ားသည္ ေက်ာ္ၾကားေသာ ေခါင္းေဆာင္ၾကီးတဦးျဖစ္သည္" လို႔ ျမန္မာ့စြယ္စံုက်မ္း၊ အတြဲ ၇၊ စာမ်က္ႏွာ ၂၉၂-၂၉၃ မွာ ရိုက္ႏွိပ္ထားပါတယ္။ "ျမန္မာစာေပေလာက၌ ထင္ရွားေသာပုဂၢိဳလ္တဦးလည္းျဖစ္သည္။" "ပုသိမ္ျမိဳ႕ တိုင္တရာ (စေကာကရင္) ေက်ာင္းတြင္ ဆက္လက္ပညာသင္ၾကား" လို႔လဲ စြယ္စံုက်မ္းမွာ ဖတ္ႏိုင္ပါတယ္။ မူရင္းစာအုပ္ထဲမွာမို႔ "ေခါင္းေဆာင္ၾကီးတစ္ဦး"၊ ထင္ရွားေသာပုဂၢိဳလ္တစ္ဦး" လို႔ မဟုတ္ခဲ့ပါ။

ဒါေပမဲ့ ဦးဖိုးက်ား ပညာဆက္လက္ပညာသင္ၾကားခဲ့တဲ့ ေက်ာင္းနာမည္ဟာ ၂ဝ၁ဝ၊ ေအာက္တိုဘာလထုတ္ ျမန္မာသစ္ ရသစံုမဂၢဇင္း၊ စာမ်က္ႏွာ ၉၉ မွာ သာရေဝါစိုးၾကည္ေရးသားတဲ့ အမ်ိဳးသားပညာဝန္ဦးဖိုးက်ား ေဆာင္းပါးမွာ "တိုင္တစ္ရာ" ျဖစ္သြားရေတာ့တယ္။ ဒီမဂၢဇင္းဟာ စာေပတန္ဘိုးအတြက္ အားထားရတဲ့ အတန္းအစား ျဖစ္တယ္ထင္ပါတယ္။ မလြန္ဆန္ႏိုင္တဲ့ေခတ္က ထုတ္ေဝတာျဖစ္လို႔ ေနမွာပါ။

"ျမန္မာ့ပညာေရး ျမင့္မားလာေစရန္အတြက္ စြမ္းစြမ္းတမံ ေဆာင္ရြက္ခဲ့သူကို ပညာသင္ၾကားေပးခဲ့တဲ့ ေက်ာင္းနာမည္ကို ေျပာင္းခဲ့ကတည္းက အမ်ိဳးသားပညာေရးဟာ က်ဆင္းဆုတ္ယုတ္လာတာ ျဖစ္တယ္။" ျပန္ျပင္၊ ျပန္တင္ၾကဘို႔ အခ်ိန္သင့္ျပီထင္ပါတယ္ခင္ဗ်ား။

ေဆးပညာ-စာေရးသူ (၄) http://my-sayawun-life.blogspot.in/2012/08/blog-post.html
ေဆးပညာ-စာေရးသူ (၃) http://my-sayawun-life.blogspot.in/2011/04/blog-post.html
ေဆးပညာ-စာေရးသူ (၂) http://my-sayawun-life.blogspot.in/2011/03/blog-post_20.html
ေဆးပညာ-စာေရးသူ (၁) http://my-sayawun-life.blogspot.in/2011/03/blog-post.html

ေဒါက္တာတင့္ေဆြ
၁၃-၁၂-၂ဝ၁၂

Read more...

Sunday, December 9, 2012

Medical Education ေဖ့စ္ဘြတ္မွာေျပာတဲ့ ေဆးပညာ

ေဒါက္တာတင့္ေဆြ MBBS (Mandalay), 1972, Institute of Medicine, Mandalay (IMM)
ေဒၚျမျမေအး BA (History), 1970, Mandalay Arts and Science University (MASU)
Chindwin Phayphay: တကယ္ကုိ ဂုဏ္ယူစရာေကာင္းခဲ့တဲ့ ပညာေရးေခတ္ကေပါ့။ က်ေနာ္တုိ႔ အလွည့္မွာေတာ့ လူအေယာက္ 500 ကုိ တခ်ိန္တည္း လက္ေတြ ့သင္ေပးခဲ့ဘူး။ Second M.B တုန္းကေလ ႕႕႕

Tint Swe: ကြ်န္ေတာ္တို႔ အရင္ကဆို ပိုေတာင္ေကာင္းခဲ့တယ္။ ဆရာသမားေတြက တကယ့္ေတာ္ၾကတယ္။
ေတာ္တဲ့တတ္တဲ့ ဆရာေတြကေန သင္ေပးခံရရင္ ေတာ္တဲ့တတ္တဲ့ ေက်ာင္းသားေတြ ထြက္လာေစျပီး သူတို႔က ေနာက္မ်ိဳးဆက္ကို ေကာင္းတာေတြ ဆက္ျဖန္႔ေပးမယ္။ ခပ္ညံ့ညံ့ဆရာေတြကေန ခပ္ညံ့ညံ့ေက်ာင္းသားေတြသာ ေမြးထုတ္ေပးႏိုင္မယ္။
ဒါက ပညာအတြက္သာ မွန္တယ္။ "လူေတြက ညံ့တာလို႔ မေျပာခ်င္ပါ။"
ပညာေရးစနစ္ (ႏိုင္ငံေရးစနစ္) စနစ္ကို ေထာက္ျပတာ အေတာ္မွန္ပါတယ္။
စိတ္ေစေတနာဆိုတာေတာ့ ေခတ္တိုင္းက ဆရာတိုင္း၊ သမားတိုင္းမယ္ ရွိၾကပါတယ္။ က်ာင္းသားေတြမွာလဲ လိုခ်င္တတ္ခ်င္စိတ္အျပင္ ဥာဏ္စြမ္းအခံလဲ အျပည့္ရွိၾကတယ္။
ျဖည့္ေပးမဲ့ဆရာ-သမားေတြက သင္ေပးခ်င္ေပမဲ့ သင္မေပးႏိုင္တာဟာ ဆရာလုပ္သူေတြေရာ ေက်ာင္းသားျဖစ္သူေတြပါ ကံဆိုးၾကတယ္။
စိတ္အားမငယ္ေစခ်င္ပါ။ ပညာကို ေက်ာင္းသင္ခန္းထဲကေနမရခဲ့လဲ သင္ယူဘို႔ေတာ့ ခုေခတ္က ပိုလြယ္လာတယ္။ ကံေကာင္းတယ္လို႔ မွတ္ေပါ့။
ကြ်န္ေတာ္တို႔ေခတ္မွာ ေဆးစာအုပ္ဆိုတာ အင္မတန္ရွားတယ္။ ေက်ာင္းသားၾကီးေတြ ေနာက္လူေတြကို လက္ဆင့္ကမ္းၾကရတယ္။ စာအုပ္ဆိုတာ ေရွးေဟာင္းေပစာထုပ္လား ေအာက္ေမ့ရတယ္။ ဖြတ္ဖြတ္ေက်ေနတာမ်ိဳး။ (မာလ္တီမီဒီယာ) မေပၚေသးဘူး။ (အင္တာနက္) မရွိေသးဘူး။ (သရီး-ဒီ) ပံုမ်ိဳးမျမင္ဘူးခဲ့ၾကဘူး။ လက္ေတြ႔ခြဲစိတ္ျပတာမ်ိဳး (ဆခရင္) ေပၚမွာၾကည့္မရႏိုင္ခဲ့ၾကဘူး။ အခုအဲဒါေတြက ရေနျပီ။
ေခတ္မေကာင္းတံုးမွာ ဆရာဝန္လာျဖစ္သူေလးေတြ ကံဆိုးထဲက ကံေကာင္းတယ္ ေအာက္ေမ့ေပါ့။ လက္ေတြ႔အတြက္ေတာ့ ခက္ၾကႏိုင္တယ္။ ဒီအတြက္ လုပ္သက္ရ ဆရာသမားေတြဆီကေနဘဲ သင္ယူရမယ္။ ဒီလိုျဖစ္ႏိုင္တဲ့ အစီအမံတခုလုိေနျပီ ထင္ပါတယ္။


Read more...