Monday, May 12, 2014

Welcome to Delhi ေဆးကုလာဘို႔ ေဒလီသို႔

အပိုလိုေဆးရံုၾကီးမွာ ေက်ာက္ကပ္လဲဘို႔ မိတ္ေဆြဆရာဝန္တဦးေရာက္ေနတယ္။ သူ႔ေဖ့စ္ဘြတ္မွာ တိုတိုျပတ္ျပတ္ေရးတာ ဖတ္ရတယ္။ စိတ္အေတာ္မေကာင္းပါ။ ‘ဒီလိုလူမ်ိဳး အေဝးမွာ လူနာေတြ တကယ္ဒုကၡ ေရာက္ေနၾကပါတယ္’ တဲ့။ အဲဒီလူရဲ႕ နာမည္ကပ္ပါ တင္ထားတယ္။

ေဆးကုဖို႔ ျမန္မာျပည္ကလာတဲ့ လူနာေတြကို နည္းအမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႔ ေငြယူေနတယ္။ ေဆးရံုေတြကလဲ ရန္ကုန္၊ မႏၲေလးက သူတို႔ ေအးဂ်င့္ေတြကေနတဆင့္ လူငွားေပးတာလုပ္ေနတာ အဆင္မေျပာတာခ်ည္းၾကားရတယ္။ လူနာမွာ ကိုယ္တိုင္ ေရြးခ်ယ္ပိုင္ခြင့္ရွိတယ္။ စကားျပန္လုပ္ခြင့္ရေနသူေတြက တေယာက္နဲ႔တေယာက္ မတည့္ၾကဘူး။ လူနာေတြကို ပိုျပီး အဆင္မေျပေစတာျဖစ္တယ္။ သူတို႔ၾကည့္တာ ေငြဘဲ။ လူမွန္ေလးေတြလဲ ရွိပါတယ္။


တဆင့္စကား၊ တဆင့္နား ေျပာလိုက္ၾကပါ။ အိႏၵိယမွာ အသဲလာလဲၾကတဲ့ ဗမာျပည္က လူေတြ ျပတ္တယ္ မရွိဘူး။ အသဲလဲဘို႔ ေဒလီကို လာၾကတယ္။ Medanta နဲ႔ Apollo ကိုအမ်ားဆံုးလာၾကတယ္။ ေက်ာက္ကပ္ လဲသူတခ်ိဳ႕က (ကိုလ္ကတၲား) ကို လာတတ္ၾကရတယ္။ အရင္အေခၚ (မဒရပ္)၊ အခု (ခ်ႏိုင္း) ကို ႏွလံုး ခြဲစိတ္လာကုသူ ေကာင္းျပီး ျပန္သြားေတာ့ ေျပာတာက ဘန္ေကာက္၊ စကၤာပူမွာထက္ တဝက္ေလာက္ အကုန္အက် သက္သာသတဲ့။

အသဲ-ေက်ာက္ကပ္ လွဴတာက “ေရႊဝါေရာင္” ေတြ မ်ားတယ္။ ဖုန္းဖုန္းေတြေပါ့။ ကူမဲ့ ညီမဲ့ ေဒသခံ “ေရႊ” ေတြလည္း ရွိပါတယ္။ အလိမ္ခံရသူေတြလည္း မရွားဘူး။ လိမ္တဲ့ထဲမွာ “ကုလားေရႊ” ေတြပါတယ္။ တခ်ိဳ႕သာပါ။ တကယ္ေတာ္တဲ့ ျမန္မာျပည္ဖြါး ကုလားေသြးပါသူေတြ အေတာ္မ်ားမ်ားက ဘာသာစကား အရာသာမက ေစတနာမွာ သာၾကသူေတြနဲ႔ ေတြ႔ရင္ ကံေကာင္းလိမ့္မယ္။ ေတာင္ပိုင္း (မဒရပ္စ္) က မိတ္ေဆြတဦးကေတာ့ ေဆးလာကုတဲ့ ျမန္မာျပည္သားေတြ အကူအညီလိုရင္ ေျပာပါတဲ့။ အခမဲ့ ကုသိုလ္ယူခ်င္လို႔ ေျပာတားတယ္။

မၾကာေသးခင္က အိႏၵိယႏိုင္ငံသားတဦး ျမန္မာျပည္သြားရင္း ကြယ္လြန္တယ္။ ဥပေဒဆိုလား သတ္မွတ္ခ်က္ဆိုလား တရားဝင္လာတဲ့ တာဝန္ရွိသူတဦး ေနမေကာင္းရင္ အစိုးရေဆးရံုမွာသာ ကုသခြင့္ရွိသတဲ့။ ေရာဂါေၾကာင့္ မဟုတ္ရဘဲ ဆက္တြဲျဖစ္တဲ့ ပိုးဝင္ရာကေန ေသဆံုး သြားရရွာတယ္။ Disposable တခါသံုး အသံုးအေဆာင္ဆိုတာမ်ိဳးေတြ လံုေလာက္ေအာင္ မသံုးခဲ့တဲ့ အေထာက္အထား စကားေတြ သိရလို႔ ျမန္မာျပည္မွာ ျပင္ဘို႔ေကာင္းတဲ့ ဥပေဒေတြ၊ သတ္မွတ္ခ်က္ေတြေၾကာင့္ အသက္ေပးရတယ္လို႔ ေျပာရင္ လြန္ရာမက်ေလာက္ပါ။

တိုက္ဆိုင္မႈ တခုေျပာရမွာဘဲ။ မေရွးမေႏွာင္းမွာ ျမန္မာျပည္သားတဦး နယူးေဒလီမွာ ေဆးလာကုရင္းနဲ႔ ကြယ္လြန္သြားတယ္။ အဲဒီပုဂၢိဳလ္ကေတာ့ ၾကိဳက္တဲ့ေဆးရံုမွာ စိတ္ေက်နပ္ေလာက္ေအာင္ ေဆးကုသြားႏိုင္ခဲ့ပါတယ္။

အိႏၵိယကိုလာျပီး ေဆးကုတဲ့ လူနာေတြက ေဒၚလာ ၁ ေသာင္း၊ ၂ ေသာင္း၊ လြယ္သူ၊ ရွိသူ၊ ရွာႏိုင္သူေတြပါ။ ေဆးရံု အနီးအနား အိမ္ေတြမွာ ေခတၲခဏ တည္းခိုျပီး၊ ေဆးကုၾကရတယ္။ ေက်ာက္ေခတ္ နံရံေဆးေရး ပန္းခ်ီေတြဟာ အဲဒီေခတ္က လူသားေတြ ဘယ္လိုဟာေတြလဲလို႔ သိေစႏိုင္တယ္။ ခုေခတ္မွာလဲ ေဒလီေဆးရံုဝန္းက်င္က အိမ္နံရံေတြကလည္း တည္းခိုသြားတဲ့ ျမန္မာျပည္က လူေတြအေၾကာင္း ေကာင္းေကာင္း ေျပာျပေနတယ္။ တိုင္းျပည္ဖခင္ နာမည္ကို ေရးသြားသူလည္း ရွိတယ္။ ေနာက္ေရာက္လူနာက အဲဒါကို အတင္း ဖ်က္ခိုင္းတာလဲ ရွိတယ္။

ေရာဂါ ေဝဒနာေတြကေတာ့ ဘယ္သူ႔ကိုမွ မညွာဘူး။ ေလးစားရမဲ့ ပုဂၢိဳလ္မ်ိဳးကို ေအာက္ေမ့သူရဲ႕ စိတ္သႏၲာန္မွာ ေလးစာမႈ၊ ၾကည္ညိဳစိတ္ေတြ ရွိေနပါလိမ့္မယ္။ ေနာက္တေယာက္မွာ မနာလိုမႈ၊ မုန္းတီးစိတ္ေတြ ျဖစ္ေနႏိုင္တယ္။ ဆရာဝန္ေတြ မတတ္ႏိုင္တဲ့ ေရာဂါမ်ိဳး ျဖစ္လာရင္ ကံေကာင္းေနဘို႔ လိုတယ္။ ကံတရား ေကာင္းေအာင္ စိတ္ထား ေကာင္းရပါလိမ့္မယ္။ “အားလံုး ကံေကာင္းၾကပါေစ။”

ဒီစာကိုစေရးတံုးက 'ကုလားေရႊ' သတိထားလို႔ ေရးမိတယ္။ အခုလုိမ်ိဳးေတြ ေျပာသံၾကားရလို႔ပါ။ ျမန္မာျပည္ျပန္ အိႏၵိယေသြးပါသူတေယာက္က မၾကိဳက္ဘူးဆိုတာၾကားရလို႔ စာကို ခ်က္ခ်င္းျပန္ေရးလိုက္ပါတယ္။ မွန္ပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ကို ကူညီၾကတဲ့ ျမန္မာျပည္ျပန္ အိႏၵိယေသြးပါသူေတြ အမ်ားၾကီးရွိပါတယ္။

ေယဘုယ်ခ်ျပီး အားလံုးကိုျခံဳေျပာတာ အျပစ္မလြတ္ပါ။ တခ်ိဳ႕ေကာင္းၾက၏။ တခ်ိဳ႕ဆိုးၾကသည္။ လက္ေတြ႔ခံရသူေတြ ေျပာတာကို ယံုပါ။

Dr. တင့္ေဆြ
၅-၇-၂ဝ၁ဝ
၁၂-၅-၂ဝ၁၄

No comments: